عینک ذره بینی فشار خون بالا

آه بلند حسرت قصه سرو تنها

نان و پنیر و چای ساعت چار هر روز

کودک شاد و بی تاب وقت قرار هر روز

سقف سیاه دودی *بوی زغال و کاهگل

قصه مرد ظالم قصه شاه عادل

دست و حصیر و وصله سوزن و شعر و سرفه

حوض و کلاغ و پاییز خانه غرفه غرفه

بند تفنگ چرمی سایه باغ بی بر

قصه جنگ قفقاز نامه مرگ شوهر

قاب سیاه چوبی عکس بزرگ بهرام

قصه سال قهطی *مرگ جوان نا کام

گریه قطره قطره ناله ذره ذره

قصه مرد عاشق قصه کوه و دره

سوز نسیم پاییز رنگ غروب آذر

بانگ اذان مغرب قصه رو به آخر

کرسی سرد و خاموش چای نیمه خورده

کودک مات و مبهوت مادربزرگ مرده

شاعرنبینم فصل غمگین ملالت را

                                         هی کن از این ماتم سرا اسب خیالت را

امشب که ایل آرزو از کوچ می آید

                                             با من بخوان آواز سبز دی بلالت را

شاعر نگو آن کولیان شاد و شور انگیز

                                              در کوچه ها دیگر نمیگیرند فالت را

بنشین کنارمن که دیگر خوب میدانم 

                                               تنهایی چشمان لبریز از سوالت را

شاعر فروغ روشن آیینه وار من

                                              آه کدامین کینه میخواهد زوالت را

صیاد دشت بیکران لحضه های ناب

                                             پشت کدامین قله گم کردی غزالت را

شاعر اگر چه قوم بی احساس وبی لبخند

                                              در کوچه های بیصدا، بستند بالت را

فردا تمام شهر بااحساس میخوانند

                                               تصنیف زیبای غزلهای زلالت را 

از دشت بزرگ عشق بر داشتمت

                                          در کوزه سبز ارزو کا شتمت

تو هستی ومن ندارمت وای به من

                                         ای کاش نبودی وبه دل داشتمت

بسوی قبله با یادت نشستم

                                        به دل قد قامت عشق تو بستم

ولی دور از تو ای ماه مسافر

                                       نماز ظهر و عصرم را شکستم

پاییز نیستی

                 اما وقتی بروی

                                     زمستان می اید