از دشت بزرگ عشق بر داشتمت

                                          در کوزه سبز ارزو کا شتمت

تو هستی ومن ندارمت وای به من

                                         ای کاش نبودی وبه دل داشتمت

بسوی قبله با یادت نشستم

                                        به دل قد قامت عشق تو بستم

ولی دور از تو ای ماه مسافر

                                       نماز ظهر و عصرم را شکستم

پاییز نیستی

                 اما وقتی بروی

                                     زمستان می اید